เกมส์

ผมเชื่อว่าในยุคสมัยนี้เกมเมอร์หลายๆ คนไม่ได้ร้องว้าวหรืออุทานเสียงหลงไปกับการนำเสนอคอนเทนต์ในเกมบ่อยนัก เพราะพวกเรานั้นล้วนผ่านการเล่นเกมมามากมายก่ายกอง จะยิ่งใหญ่ ภาพสวย หรือชวนว้าวขนาดไหน มันก็อาจต้อง “ทำถึง” ในระดับหนึ่งจึงจะสามารถทำให้พวกเรารู้สึกทึ่งหรือแอบนิยมชมชอบอยู่ในใจจนเปล่งออกมาเป็นเสียงได้ ผมเองก็อารมณ์คล้ายๆ กัน รู้ตัวดีว่าเป็นคนที่ตื่นตาตื่นใจกับเกมได้ไม่บ่อยขนาดนั้น คือไม่ได้หัวสูงหรืออะไร แต่เพราะองค์ประกอบโดยรวมของเกมส่วนมากที่ผ่านตามันอาจจะยังขาดๆ เกินๆ อยู่บ้างในบางจุด บางเกมทำถึงในจุดหนึ่ง แต่อีกจุดกลับธรรมดาจนไม่ช่วยส่งเสริม ที่ผ่านมาพวกเกมที่ผ่านเกณฑ์ทางอารมณ์จริงๆ ก็แค่หยิบมือพอนับนิ้วได้