พูดถึงหนังพีเรียดเกาหลี ยุคก่อนมักจะนึกถึงงานภาพสวย ๆ โทนอบอุ่น ชุดงาม ๆ เรื่องราวเข้มข้น แต่ถ้าเป็น The Treacherous ขอบอกเลยว่าให้โยนภาพพีเรียดแบบนุ่มละมุนทิ้งไปก่อน เพราะหนังเรื่องนี้คือขบถของวงการแบบเต็มตัว!เป็นหนังที่ทั้งแรง ทั้งดาร์ก ทั้งฉาวระดับเป็นที่พูดถึงไม่หยุดตั้งแต่วันฉายแรกในเกาหลี จนหลายคนลงความเห็นว่านี่คือหนึ่งในหนังพีเรียดอิโรติกที่ “กล้าสุด” และ “หลุดสูตรที่สุด” ในรอบหลายปี บวกกับเนื้อเรื่องที่ไม่ได้มาเล่น ๆ แต่เต็มไปด้วยเกมอำนาจ การหักหลัง และความบ้าคลั่งของผู้มีอำนาจ ความเผ็ดร้อนของหนังมันเลยไม่ได้หยุดอยู่ที่ผิว แต่เจาะลึกไปถึงความดำมืดของมนุษย์แบบเต็ม ๆ
เนื้อเรื่องแรง ชัด และตีแสกหน้าความโหดร้ายของยุคโบราณ
หนังเล่าเรื่องรัชสมัยของกษัตริย์ยอนซัน (King Yeonsan) ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นกษัตริย์ขี้หลงระเริง ตัวละครผู้ปกครองประเทศแต่ใจเต็มไปด้วยความหมกมุ่น การใช้อำนาจเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองมากกว่าประโยชน์ส่วนรวม
จูจีฮุน และที่พีคสุดคือ “โครงการคัดนางสนมทั่วอาณาจักร” ที่ฟังเผิน ๆ เหมือนซีรีส์โรแมนซ์ แต่นี่คือการคัดแบบเข้มข้น ดุเดือด และโหดร้ายชนิดบีบหัวใจ หนังไม่ได้ขายความโจ่งแจ้ง แต่สะท้อนความจริงของสังคมยุคเก่า ที่ผู้หญิงหลายคนไม่มีสิทธิ์เลือกชีวิตตัวเอง
ความฉาวของหนังไม่ได้หยุดที่ร่างกาย แต่ลึกไปถึงโครงสร้างอำนาจ เพศ และการกดขี่มนุษย์โดยมนุษย์เอง
ตัวละคร “ทรราช” ที่ทำคนดูทั้งโกรธ ทั้งหวาด ทั้งสะอิดสะเอียน
ต้องยอมรับว่า The Treacherous มีตัวละครที่น่าจดจำที่สุดเรื่องหนึ่งในหนังพีเรียดเกาหลี เพราะทุกตัวล้วน “เทาเข้มจนเกือบดำ” ไม่มีใครขาวสะอาดจริง ๆ
- กษัตริย์ยอนซัน ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างทรงพลัง เป็นคนที่ค่อย ๆ สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปทีละน้อย
- พ่อ–ลูกขุนนางจอมหลอกลวง ที่ปั่นทั้งวังให้กลายเป็นสนามประลองอำนาจ ทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งไร้ศีลธรรมแต่กลับมีช่วงที่เห็นความเปราะบางจนคนดูเผลออยากเข้าใจ
- และ หญิงสาวที่ถูกคัดตัว ซึ่งบางคนมีไฟลุกในใจ บางคนยอมจำนน และบางคนพร้อมลุกขึ้นสู้
ความสัมพันธ์ของทุกตัวละครคือความซับซ้อนที่บอกเลยว่า สนุกแบบเข้ม ๆ ไม่ใช่แค่ฉากหวือหวาแต่มีชั้นเชิงทางอารมณ์มากกว่าที่คิด
งานภาพคือ “ลุ่มลึกและบาดใจ” มากกว่างานพีเรียดทั่วไป
คิมคังอู แม้หนังจะถูกพูดถึงเรื่องความแรงเป็นอันดับแรก แต่อีกสิ่งที่ต้องชมคือ “งานภาพโคตรสวย”
สวยแบบจงใจ
สวยแบบมีความหมาย
สวยแบบต้องการสะกิดใจคนดูมากกว่าทำให้ว้าวเฉย ๆ
โทนสีถูกใช้สื่ออารมณ์อย่างแท้จริง ฉากในวังถูกถ่ายทอดอย่างหรูหราแต่แฝงความอันตราย ทุกความวิบวับมีเงามืดซ่อนอยู่ตลอดเวลา
บวกกับการจัดแสงที่ทำให้ฉากบางฉากเหมือนอยู่ในห้องปิดตาย เป็นทั้งความสวยและความหลอนที่มาประกบกันอย่างลงตัว
ความอีโรติกที่ไม่ใช่เพื่อปลุกเร้า แต่เพื่อ “วิจารณ์อำนาจ”
อีโรติกในหนังเรื่องนี้ไม่ได้ขายความวาบหวิวแบบไร้สาระเลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันคือ
- อีโรติกที่สะท้อน “ความอัปลักษณ์ของอำนาจ”
- อีโรติกที่ทำให้เห็นว่าสังคมชายเป็นใหญ่กดขี่เพียงใด
- และอีโรติกที่ทำให้ถามตัวเองว่า “นี่คือความสุข…หรือความโหดร้ายแฝงเร้น?”
หนังใช้ความหวือหวาเป็น “กระจก” มากกว่าจะใช้เพื่อความตื่นเต้น มันเลยทำให้เรื่องราวดูหนักขึ้นและคมขึ้นจนสะท้อนใจมากกว่าชวนฟิน
สรุป – The Treacherous คือหนังแรง เข้ม และทรงพลังกว่าที่คิด
ถ้าคุณเป็นสายพีเรียดเข้ม ๆ ที่ชอบความดาร์ก ชอบงานภาพจัดเต็ม ชอบความสัมพันธ์ซับซ้อน และอยากดูหนังที่มี “ชั้นความหมาย” มากกว่าฉากหวือหวา คือหนังที่ควรดูจริง ๆ
มันทั้งน่าตกใจ น่าคิด และน่าพูดถึง
เป็นหนังที่กล้าท้าทายค่านิยมเก่า ๆ และสะท้อนด้านมืดของอำนาจได้อย่างถึงที่สุด
และขอย้ำเลยว่า…
นี่ไม่ใช่หนังอีโรติกธรรมดา แต่มันคือ “โศกนาฏกรรมที่ถูกห่อด้วยภาพลวงตาของความสุข”
ดูจบแล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมคนถึงพูดถึงหนังเรื่องนี้ไม่หยุดมาจนถึงทุกวันนี้
