- ผู้กำกับ/ผู้แต่ง: Hayao Miyazaki (ฮายาโอะ มิยาซากิ)
- สตูดิโอ: Studio Ghibli (สตูดิโอจิบลิ)
- รางวัลการันตี: รางวัลออสการ์ สาขาแอนิเมชันยอดเยี่ยม (ปี 2003) และรางวัลหมีทองคำจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน
Sen to Chihiro no เมื่อหลุดเข้าไปในโลกที่ “ชื่อ” คือพันธนาการ
Sen to Chihiro no Kamikakushi เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ เด็กหญิงวัย 10 ขวบที่กำลังย้ายบ้านใหม่ไปกับพ่อแม่ด้วยความไม่เต็มใจ แต่ระหว่างทาง พ่อของเธอเกิดหลงทางเข้าไปในอุโมงค์ลึกลับที่ทอดยาวไปยังเมืองร้างที่ดูเหมือนสวนสนุกเก่าๆ
ความหิวทำให้พ่อแม่ของเธอตัดสินใจนั่งทานอาหารในร้านที่ไม่มีเจ้าของ จนกระทั่งตะวันตกดิน… ร่างของพ่อแม่เธอกลับกลายเป็น “หมู” และเมืองที่เคยเงียบเหงากลับเต็มไปด้วยวิญญาณและภูตผีประหลาด!
จิฮิโระที่กำลังขวัญเสียได้รับความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มปริศนาชื่อ ฮากุ เขาแนะนำให้เธอไปหางานทำใน “โรงอาบน้ำของแม่มดยูบาบา” เพื่อเอาตัวรอดและหาทางช่วยพ่อแม่ให้กลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง แต่การจะอยู่ที่นี่ได้ เธอต้องแลกด้วยการ “สละชื่อ” ของตัวเอง และกลายเป็นเพียงเด็กรับใช้ที่ชื่อว่า เซ็น
ความน่าสนใจที่ทำให้คุณ “ต้องดู” (หรือกลับมาดูซ้ำ)
- จินตนาการที่ไร้ขีดจำกัดของ Studio Ghibli
มิติวิญญาณมหัศจรรย์ สิ่งที่ทำให้ Spirited Away แตกต่างจากแอนิเมชันทั่วไปคือ “รายละเอียด” ครับ ตั้งแต่การออกแบบเทพเจ้าต่างๆ (เช่น เทพโอซามะ หรือเทพแห่งแม่น้ำ) ไปจนถึงสถาปัตยกรรมของโรงอาบน้ำที่ผสมผสานความเชื่อแบบชินโตเข้ากับความวิจิตรบรรจง ทุกเฟรมในหนังเรื่องนี้คือศิลปะที่ดูเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ
- การเติบโตของเด็กหญิงธรรมดา
จิฮิโระไม่ใช่ฮีโร่ที่มีพลังวิเศษ เธอเริ่มต้นเรื่องด้วยความงอแง ขี้เกียจ และขี้กลัว แต่เมื่อถูกบีบให้ต้องเอาตัวรอดในโลกที่อันตราย เธอค่อยๆ เรียนรู้เรื่องความรับผิดชอบ ความอดทน และความกล้าหาญ การได้เห็นจิฮิโระค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นคือจุดที่ทำให้คนดูเอาใจช่วยเธอจนจบเรื่อง
- ดนตรีประกอบที่ดึงอารมณ์ให้ดิ่งและดิ่ง
ต้องยกความดีความชอบให้ Joe Hisaishi คอมโพสเซอร์คู่บุญของจิบลิ เพลงอย่าง “One Summer’s Day” หรือ “The Name of Life” มีพลังมหาศาลที่สามารถทำให้เราทั้งรู้สึกเหงา อบอุ่น และโหยหาอดีตได้ในเวลาเดียวกัน
เจาะลึกหัวข้อย่อย: สัญลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ในมิติวิญญาณ
- “การลืมชื่อ” คือการลืมตัวตน
แม่มดยูบาบาปกครองคนงานด้วยการขโมยชื่อ เพราะถ้าใครลืมชื่อจริงของตัวเองไป พวกเขาจะติดอยู่ในมิติวิญญาณตลอดกาล สิ่งนี้สะท้อนถึงโลกการทำงานในชีวิตจริงที่บางครั้งเราอาจเผลอทำตัวตนที่แท้จริงหายไป เพื่อกลายเป็นเพียง “ฟันเฟือง” ตัวหนึ่งในสังคม
- “คาโอนาชิ” (ผีไร้หน้า) และความโดดเดี่ยวของมนุษย์
ตัวละครที่ได้รับความนิยมสูงสุดอย่าง ผีไร้หน้า คือสัญลักษณ์ของความเหงาและการพยายามแสวงหาการยอมรับ เขาพยายามมอบทองคำเพื่อซื้อใจคน แต่กลับพบว่าสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คือมิตรภาพที่แท้จริงจากจิฮิโระ เป็นบทเรียนเรื่องวัตถุนิยมที่เจ็บแสบมากครับ
- โลกคนตายที่สะท้อนมลพิษคนเป็น
ฉากที่ “เทพเหม็นเน่า” เข้ามาใช้บริการโรงอาบน้ำ แล้วจิฮิโระช่วยดึงขยะมหาศาลออกจากตัวท่าน จนกลายเป็นเทพแห่งแม่น้ำที่ใสสะอาด คือการจิกกัดปัญหาสิ่งแวดล้อมที่มนุษย์สร้างขึ้นได้อย่างแยบคาย
บทสรุป: แอนิเมชันที่ “ยิ่งโต ยิ่งเข้าใจ”
ไม่ได้เป็นเพียงการ์ตูนผจญภัยในโลกเวทมนตร์ แต่มันคือกระจกสะท้อนภาพสังคม ความเชื่อ และการก้าวข้ามวัย (Coming of Age) ไม่ว่าคุณจะดูตอนเป็นเด็ก หรือกลับมาดูตอนเป็นผู้ใหญ่ คุณจะได้แง่คิดที่ต่างออกไปเสมอ
ความงดงามของมันไม่ได้อยู่ที่ตอนจบที่แฮปปี้เอนดิ้ง แต่อยู่ที่ “ความทรงจำ” ที่จิฮิโระ (และเรา) ได้รับระหว่างการเดินทาง เพราะตามที่ในเรื่องบอกไว้ว่า… “เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นแล้ว เราไม่มีวันลืมหรอก เพียงแค่เราจำมันไม่ได้ในตอนนี้เท่านั้นเอง”
สรุปคะแนน: 10/10 (ระดับขึ้นหิ้ง Masterpiece ที่ต้องดูก่อนตาย)
