รีวิว The Treacherous มหากาพย์ความบ้าคลั่งที่สวยงามและโหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีหากคุณกำลังมองหาภาพยนตร์พีเรียดเกาหลีที่ “สุด” ในทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นความวิจิตรบรรจงของภาพ ความเข้มข้นของเนื้อหา หรือความกล้าที่จะนำเสนอความมืดดำของมนุษย์ The Treacherous (2015) หรือชื่อไทยคือผลงานที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของหนังย้อนยุคทั่วไป จนกลายเป็นที่จดจำและถูกพูดถึงมาตลอดหลายปี
ข้อมูลภาพยนตร์
- ชื่อเรื่อง: The Treacherous (Gan-sin)
- ผู้กำกับ: มิน คยู-ดง (Min Kyu-dong)
- นำแสดงโดย: จู จี-ฮุน, คิม คัง-อู, อิม จี-ยอน
- ความยาว: 131 นาที
- สตูดิโอ: Soo Film
เรื่องย่อ: เมื่อทรราชครองเมือง และคนโฉดครองอำนาจ
เรื่องราวเกิดขึ้นในรัชสมัยของ ยอนซันกุน กษัตริย์ที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นทรราชที่บ้าคลั่งและโหดเหี้ยมที่สุดของราชวงศ์โชซอน พระองค์ทรงหมกมุ่นในกามรมย์และสั่งให้ขุนนางออกไปรวบรวมหญิงงามนับหมื่นจากทั่วอาณาจักรมาเป็นนางสนมเพื่อสนองตัณหาของตน
ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ อิมซุงแจ (รับบทโดย จู จี-ฮุน) และพ่อของเขา ขุนนางผู้ประจบสอพลอที่อยู่เบื้องหลังการจัดหาหญิงงาม ได้ก้าวขึ้นมามีอำนาจเหนือใคร แต่ในบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น กลับมี ดันฮี หญิงสาวลึกลับที่แฝงตัวเข้ามาพร้อมกับแผนการล้างแค้นอันแยบยล สงครามประสาทระหว่างกษัตริย์ผู้คุ้มคลั่ง ขุนนางผู้ทะเยอทะยาน และหญิงสาวที่มีเดิมพันเป็นชีวิตจึงเริ่มต้นขึ้น
“ทรราชโค่นบัลลังก์” จุดเด่นที่ทำให้ “น่าติดตาม” จนละสายตาไม่ได้
สิ่งที่ทำให้แตกต่างจากหนังประวัติศาสตร์เรื่องอื่นคือ “การนำเสนอที่ไร้ขีดจำกัด” หนังไม่ได้เล่าเรื่องความรักในวังหลวงที่สวยงาม แต่เล่าถึงสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ การชิงไดีชิงเด่นที่เดิมพันด้วยความตาย และการฝึกฝนหญิงสาวเพื่อเป็น “เครื่องมือทางกามารมณ์” ที่หนังนำเสนอออกมาได้อย่างวิจิตรแต่แฝงไปด้วยความสยดสยอง
การแสดงของ คิม คัง-อู ในบทพระเจ้ายอนซันกุนนั้นทรงพลังจนน่าขนลุก เขาถ่ายทอดความบ้าคลั่ง ความเปราะบาง และความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในวัยเด็กออกมาได้อย่างมีมิติ ทำให้เราทั้งเกลียดและรู้สึกสมเพชในเวลาเดียวกัน
ข้อดีที่ทำให้หนังเรื่องนี้เป็น “Masterpiece” สายดาร์ก
- งานภาพและการจัดแสง (Visual Splendor)
แม้เนื้อหาจะรุนแรง แต่ต้องยอมรับว่า “ภาพสวยมาก” การใช้สีแดงและสีเข้มในฉากต่างๆ สื่อถึงความรุนแรงและตัณหาได้อย่างดีเยี่ยม ทุกเฟรมถูกจัดวางอย่างประณีตราวกับภาพวาดศิลปะชั้นสูง
- การตีความประวัติศาสตร์ในมุมมืด
หนังไม่ได้เชิดชูวีรบุรุษ แต่ตีแผ่ความเน่าเฟะของระบบขุนนางและการใช้อำนาจในทางที่ผิด การที่หนังโฟกัสไปที่กลุ่ม “ขุนนางโฉด” ทำให้เราได้เห็นมุมมองที่แปลกใหม่และน่าสนใจว่าอำนาจเปลี่ยนคนให้กลายเป็นสัตว์ป่าได้อย่างไร
- เคมีและการแสดงที่เชือดเฉือน
จู จี-ฮุน มอบการแสดงที่ลุ่มลึกในบทขุนนางที่ต้องเลือกระหว่างความภักดีและความถูกต้อง ขณะที่ อิม จี-ยอน ก็โชว์เสน่ห์ที่น่าค้นหาและเด็ดเดี่ยว ทุกตัวละครมีปมหลังที่หนักแน่น ทำให้คนดูลุ้นไปกับการตัดสินใจของพวกเขาตลอดเรื่อง
- โปรดักชั่นดีไซน์ที่อลังการ
ไม่ว่าจะเป็นชุดฮันบกที่ออกแบบมาอย่างมีเอกลักษณ์ หรือฉากในพระราชวังที่ดูโอ่อ่าแต่เยือกเย็น ทุกองค์ประกอบช่วยเสริมบรรยากาศความกดดันและความไม่น่าไว้วางใจได้เป็นอย่างดี
สรุปส่งท้าย
“ทรราชโค่นบัลลังก์” ไม่ใช่หนังที่เหมาะสำหรับทุกคน เพราะมีความรุนแรงและเนื้อหาที่ล่อแหลมค่อนข้างสูง แต่หากคุณก้าวข้ามสิ่งเหล่านั้นไปได้ คุณจะได้พบกับงานศิลปะบนแผ่นฟิล์มที่สำรวจจิตใจมนุษย์ได้อย่างถึงแก่น เป็นหนังที่ดูจบแล้วอารมณ์ไม่จบ และทิ้งคำถามไว้ให้เราคิดต่อถึงเรื่อง “อำนาจและความเป็นมนุษย์”
“ในแผ่นดินที่กษัตริย์บ้าคลั่ง ใครกันที่เป็นคนวิกลจริตที่แท้จริง?”
