รีวิวหนัง O’Dessa – เมื่อโลกดิสโทเปีย เจอเสียงเพลงและหัวใจดิบของวัยรุ่น

ในยุคที่หนังโลกแตกกับมิวสิคัลแทบจะอยู่กันคนละฝั่งจักรวาล O’Dessa เลือกที่จะโยงทุกอย่างเข้าหากัน ทั้งโลกอนาคตอันมืดหม่น จังหวะร็อกแอนด์โรล และหัวใจดิบ ๆ ของเด็กสาวที่กำลังค้นหาตัวเอง แม้แนวคิดจะฟังดูน่าสนใจและน่าท้าทาย แต่เมื่อทุกองค์ประกอบเหล่านี้ถูกรวมเข้าด้วยกันบนจอ ความทะเยอทะยานกลับกลายเป็นภาระใหญ่ที่หนังแบกไว้ไม่ไหว เรื่องราวของ โอเดสซา เด็กสาวจากดินแดนแห้งแล้งที่ออกเดินทางตามหามรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ โดยมีเพียงกีตาร์คู่ใจเป็นเพื่อนร่วมทาง ในโลกหลังการล่มสลายที่เต็มไปด้วยกลุ่มคนแปลกประหลาด เมืองอันตราย และเงื่อนไขชีวิตสุดโหด โอเดสซาจำต้องเผชิญกับบททดสอบทั้งทางร่างกายและจิตใจ ผ่านพลังของเสียงเพลงและความเชื่อมั่นในพลังของความรัก

ผลงานการกำกับของ เจเรมี แจสเปอร์ ผู้เคยฝากชื่อไว้กับ Patti Cake$ (2017) กลับมาคราวนี้พร้อมโปรเจกต์ที่ชัดเจนในคอนเซ็ปต์ แต่กลับหลุดลอยในรายละเอียด หนังเหมือนพยายามจะเป็นทุกอย่างไปพร้อมกัน ทั้งเป็นหนังวัยรุ่นค้นหาตัวตน เป็นหนังผจญภัยแบบไซไฟ และยังต้องทำหน้าที่เป็นมิวสิคัลที่แทรกเพลงเข้ามาเป็นระยะ ๆ ซึ่งทั้งหมดนี้กลับไปกันคนละทาง สิ่งที่น่าผิดหวังที่สุดคือ “บทหนัง” ที่จับอะไรไม่ติด ไม่มีแก่นหลักที่ชัดเจน นำพาเรื่องราวไปแบบสะเปะสะปะ ยิ่งพอแทรกฉากร้องเพลงเข้ามาโดยไร้การรองรับทางอารมณ์ ยิ่งทำให้คนดูถูกผลักออกจากเรื่องมากกว่าจะถูกดึงเข้าไป แม้ว่างานโปรดักชันจะโดดเด่น แสงสีจัดจ้าน โลกดิสโทเปียของหนังมีดีไซน์ที่น่าสนใจ แต่เมื่อไม่มีเรื่องเล่าที่แข็งแรง ทุกอย่างจึงเป็นเพียงเปลือกที่ไม่สามารถเข้าถึงใจได้

ในพาร์ทการแสดง เซดี ซิงก์ คือสิ่งที่ดีที่สุดของหนัง เธอถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละครโอเดสซาได้อย่างจริงใจ มีพลัง และแบกหนังทั้งเรื่องไว้ได้เกินวัย ด้วยแววตาและท่าทีที่ดิบเถื่อนแต่น่าจับตามองอย่างมาก เธอคือความเปล่งประกายท่ามกลางโครงสร้างหนังที่ล่มสลาย ขณะที่นักแสดงสมทบอย่าง เรจินา ฮอลล์, เคลวิน แฮร์ริสัน จูเนียร์ และ เมอร์เรย์ บาร์ทเล็ตต์ กลับไม่ได้รับบทบาทที่มีน้ำหนักมากพอจะสร้างความสมดุล คือความทะเยอทะยานที่เกือบจะน่าชื่นชม ถ้ามันสามารถจัดองค์ประกอบให้ลงตัวกว่านี้ มันอาจเป็นงานสไตล์เดียวกับ Mad Max เจอ La La Land แต่กลับออกมาเหมือนเป็นตัวอย่างหนังที่ยาวเกินไป เสียงกีตาร์อาจดังกึกก้อง แต่เรื่องราวกลับแผ่วเบาเกินคาด